Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Ο Χρυσαυγίτης

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα δεκατετράχρονο παιδί με τόσα βάσανα. Μια οικογένεια με μεγάλα προβλήματα, η μάνα να λείπει χρόνια και να επικοινωνεί ελάχιστα, ο πατέρας άρρωστος, η φροντίδα των παιδιών σε μια άρρωστη γιαγιά αληθινή ηρωίδα. Ο μικρός-που ήταν το μεγαλύτερο παιδί και ξέφευγε ευκολότερα από τη γιαγιά-άρχισε να γυρίζει στους δρόμους, να μην πηγαίνει σχολείο κι όσες φορές πήγαινε δεν μπορούσε να μείνει στην τάξη. Ο Διευθυντής- ένας δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης- αγωνιζόταν να τον κρατήσει έστω στο σχολείο, έστω και στο προαύλιο.Κινητοποίησε όσους ειδικούς μπόρεσε να βρει και μου ζήτησε να  πάρω τον μαθητή  στην τάξη μου, γιατί δεν ήθελε ο ίδιος να είναι στην ίδια τάξη με το αδερφάκι του (ήταν διετής). Κάθε μέρα ζούσαμε με την αγωνία θα έρθει δεν θα έρθει. Μια από τις φορές που έλειψε καταφέραμε να τον φέρουμε σχολείο πηγαίνοντας εκδρομή! Μόνο στις εκδρομές ερχόταν πρόθυμα.
Στην τάξη δεν με ενοχλούσε καθόλου και μερικές φορές συμμετείχε στο μάθημα. Ήταν έξυπνο και καλό παιδί. Όταν τον ρώτησα μια φορά που είχε φύγει πού ήτανε, μου απάντησε:"Κυρία, μην ανησυχείτε για μένα. Έχω έναν πολύ καλό φίλο που με προσέχει. Είναι χρυσαυγίτης και θα με μάθει μποξ." Πάγωσα αλλά δεν είπα τίποτα εκείνη τη στιγμή. Απλώς προσπαθούσαμε περισσότερο και με τη βοήθεια των συμμαθητών του να τον κρατήσουμε στο σχολείο. Μερικοί από τους καλύτερους φίλους του ήταν αλβανάκια και υπήρχε πρόσφορο έδαφος να μιλήσουμε για τη φιλία, την αλληλεγγύη, χωρίς διακρίσεις και ρατσισμό. Μια μέρα  τον ρωτάω:"Θα ήθελες κάποιος να χτυπήσει τον φίλο σου μόνο και μόνο επειδή είναι από μια ξένη χώρα;" Δεν θυμάμαι την απάντησή του. Μόνο το βλέμμα του θυμάμαι με τη γνήσια απορία: Μα τι ρωτάει τώρα αυτή;

3 σχόλια:

Θερσίτης είπε...

Πώς λοιπόν φτάνουν αυτά τα παιδιά να γίνονται πρόσωπα γεμάτα.μίσος και χολή για τον συμμαθητή τους, για τον φίλο τους; Δεν επχουμε εμείς ευθύνη άραγε;
Ευχαριστούμε για την επίκαιρη ανάρτηση, φιλαράκι.

Ρασκόλνικωφ είπε...

Είχα χρυσαυγίτες συμμαθητές στη τάξη μου αλλά και άλλα τμήματα!!Έχω να πω το εξής,πως όταν είναι ένας ένας τα παιδιά δε πειράζουν κανέναν!!Είχα με κάποιους καλές σχέσεις,με εκτιμούσαν και πολύ,το ζήτημα είναι όταν είναι όλοι μαζί γιατί εκεί σταματάν να σκέφτονται και κυρίως ακολουθούν αυτόν που θεωρούν ως ανώτερο τον αρχηγο!!Υπάρχουν οι πιο βιαίοι και πιο προσηνείς!!!Το ζήτημα πάντα είναι για να ξεφύγει το παιδί από τη μάστιγα αυτή είναι ο σχολικός μηχανισμός να κινητοποιθεί και τι εννοώ με αυτό!!Είναι ένα γενικό λύκειο πχ αντί οι καθηγητές να είναι αφοσιωμένοι στο να μπαίνουν να βγάζουν την ύλη και να την κοπανάνε γιατί πληρώνονται για τόσο μη περιμέντε πολλά!!Πρέπει να δημιουργούνται θεατρικές ομάδες,δραστηριότητες,λέσχες,ομάδες ποδοσφαίρου και άλλων αθλημάτων!!Όταν το παιδί μπει σε κάτι που του αρέσει πολύ και το αγαπά πολύ θα αφοσιωθεί σταδιακά σε αυτό,ειδικά αν δεθεί και με τα άλλα παιδιά και σταδιακά θα ξεκόψει από τις κακές παρέες γιατί κακά τα ψέματα τα παιδιά οδηγούνται εκεί κυρίως απο κακές παρέες!!Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί μου και αναμενω να μου πείτε και τη δική σας γνώμη πάνω σε αυτά!!

gyristroula2 είπε...

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σ'αυτό, Θερσίτη. Βλέπεις όμως πού ψαρεύουν οπαδούς:στα παιδιά που έχουν λόγους να μισούν την κοινωνία κι όσο αυξάνονται αυτά τα παιδιά, τόσο θα αυξάνονται και οι οπαδοί τους. Ευθύνη έχουμε μεγάλη, αλλά ό,τι και να κάνουμε στο σχολείο δεν μπορεί να αποζημιώσει για τη βία, την παραμέληση, την εξαθλίωση που βιώνει ένα παιδί στο σπίτι του. Εμείς τότε το παλέψαμε όσο δεν φαντάζεσαι, αλλά δεν το κρατήσαμε το παιδί τελικά στο σχολείο.