Το χρυσόμαλλον δέρας του πολιτισμού

Στους χειμαζόμενους καιρούς μας ιδίως στον πολύπαθο τόπο μας η απελπισία κατακλύζει τις ψυχές μας. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο νιώθει τη δαμόκλειο σπάθη να επικρέμαται επί της κεφαλής του και την απειλή για το μέλλον του ίδιου και των παιδιών του να φουσκώνει και να πλησιάζει ακάθεκτη.
Ενώπιον αυτής της κατάστασης ποια είναι η λύση; Πού θα βρεθεί μια σανίδα σωτηρίας, για  να σωθούμε; Ποιος θα απλώσει το χέρι του ιδίως προς τα παιδιά μας, που θωρούν τη ζωή τους να κατακλύζεται από χρώματα μαύρα κι άραχλα; Η άποψή μου είναι σταθερή: Τη λύση μπορεί να δώσει μόνο η παιδεία, η καλλιέργεια. Αυτή θα πυροδοτήσει στη συνέχεια τον ενθουσιασμό, το μεράκι και θα διοχετεύσει την οργή που μας πνίγει σε δημιουργικές ατραπούς, σε χώματα εύφορα θα πέσει ως σπόρος για να γεννήσει το αισιόδοξο αύριο για τα παιδιά μας.
Αυτόν το στόχο, την καλλιέργεια των παιδιών μας, διακονεί με θαυμαστή επιτυχία το Γυμνάσιο Αυλώνα. Την περασμένη Κυριακή είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια εκδήλωση για τον Οδυσσέα Ελύτη.
Δεν ξέρω αν υπήρξε ένα παιδί που δεν έλαβε μέρος στη σπουδαία αυτήν εκδήλωση. Σίγουρα κανένα δεν ένιωσε πως ήταν εκτός. Η σεμνή διευθύντρια του σχολείου, η Νάντια, που με χίλιους τρόπους προσπαθεί να μείνει στο περιθώριο και να αναδεικνύει τα παιδιά της, μαζί με ολιγάριθμους συνεργάτες της εμπνεύστηκαν και έστησαν μια εκδήλωση που ανέδειξε τον Ελύτη σε όλες του τις πλευρές. Χωρίς να φεισθούν κόπων, χρημάτων, ωρών έστησαν μιαν εικαστική, χορευτική, ποιητική, μουσική παράσταση που μας καθήλωσε. Συνεχώς σκεφτόμουν παρακολουθώντας πως από τέτοια σχολεία θα χαράξει η ελπίδα για μια Ελλάδα με ποιότητα και αξιοπρέπεια.
Θέτοντας σε δεύτερο πλάνο ακόμη και την οικογένειά τους, οι λίγες αυτές δασκάλες εμπνεύστηκαν, σχεδίασαν, προετοίμασαν και παρουσίασαν μια σπουδαία, μιαν καθηλωτική παράσταση. Φεύγοντας από το σχολείο στις πέντε το απόγευμα για αρκετές εβδομάδες, και συνεχίζοντας σε συναντήσεις στα σπίτια τους για πολλές ώρες έφεραν σε πέρας από το ίδιο το σενάριο της παράστασης μέχρι τις τεχνικές μικρολεπτομέρειες. Σκηνοθέτες, χορογράφοι, υπεύθυνοι φωτισμού, υπεύθυνοι μικροφωνικών και τόσα άλλα καθήκοντα τα διεκπεραίωσαν άριστα οι λίγες δασκάλες με τη συνεργασία των παιδιών τους.
Τα παιδιά φρόντιζαν τα ηλεκτρονικά, τα βίντεο, τις μουσικές σαν έμπειροι επαγγελματίες αλλά και με πόση αγωνία, ώστε να βγούν όλα τέλεια. Υπεύθυνα, έμπειρα, με λαχτάρα και ενθουσιασμό όλα τα παιδιά εκτέλεσαν ένα υπέροχο έργο.
Κι όταν ολοκληρώθηκε η παράσταση, ένας πλουσιοπάροχος μπουφές, έργο των οικογενειών των δασκάλων και των μαθητών, συμπλήρωσε τη δίωρη πανδαισία και γευστικά.
Παράλληλα με την εκδήλωση λειτούργησε και μια έκθεση καλών τεχνών με έργα εμπνευσμένα από τον Ελύτη που είχε μεταφερθεί από το Πολυτεχνείο Αθηνών.
Όλα τα παιδιά ενθουσίασαν τους θεατές, συγκίνησαν τους δασκάλους τους κι εμάς τους θεατές και έδειξαν πώς κερδίζεται η μάχη του πολιτισμού, πώς στήνεται ένα ευοίωνο μέλλον και πώς ανατρέφονται πολίτες με ποιότητα που θα αναζητούν πάντοτε στη ζωή τους ένα χρυσόμαλλο δέρας.
Εκφράζω προς όλους τη συγκίνηση και το θαυμασμό μου.

Ο δάσκαλος ως λυτρωτής

Είναι αρκετό για να πορευθεί το ελληνικό σχολειό μπροστά να ανταποκρίνεται κάθε λειτουργός του στα καθήκοντά του. Αυτό αρκεί κατά τους πιο συνετούς και προσγειωμένους αναλυτές. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που η ζωή ζητά από τον εκπαιδευτικό να γίνει Δάσκαλος, γονιός, ασπίδα, αγκαλιά και χάδι μαζί. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν την τύχη να λειτουργήσουν έτσι. Δεν το αποφασίζουν οι ίδιοι. Η ζωή η ίδια τούς το επιβάλλει.
Σε κάποιο σχολειό της ελλαδικής επικράτειας μια ομάδα εκπαιδευτικών λειτουργεί με διάθεση, με φαντασία, με όρεξη, με θυσίες για το καλό των μαθητών, που δεν είναι άλλο από την καλλιέργειά τους. Μια από αυτές τις δασκάλες τελείωνε ένα μεσημέρι την έβδομη ώρα της, όταν ένα δωδεκάχρονο παιδί τής ζήτησε να βγουν μια βόλτα στην αυλή. Με προθυμία η δασκάλα ακολούθησε το παιδί κι όταν απομακρύνθηκαν αρκετά, το μικρό κορίτσι έσφιξε το χέρι της δασκάλας της, για να βγάλει δυο λέξεις από το στόμα του: -Σώσε μας!
Τα δυο αδέλφια, όπως εκμυστηρεύτηκε το κορίτσι, κακοποιούνταν σωματικά ακόμη και σεξουαλικά από μέλη της οικογένειας και το παιδί μόνο στη δασκάλα του μπορούσε να απευθυνθεί. Αυτή η στιγμή ήταν για την εκπαιδευτικό η πιο συγκινητική και συνάμα η πιο δύσκολη στιγμή της σταδιοδρομίας της.
Αμέσως κινητοποίησε τη διεύθυνση και τους συναδέλφους και ειδοποίησαν την αστυνομία. Έγινε η καταγγελία και τα παιδιά οδηγήθηκαν από την αστυνομία σε παιδικό νοσηλευτικό ίδρυμα, για να βοηθηθούν και να μεθοδευτεί η περαιτέρω φροντίδα τους.
Στο νοσοκομείο οι εκπαιδευτικοί που αποτελούσαν μια μικρή αλλά θαυματουργή ομάδα πρόσεχαν και συντρόφευαν τα παιδιά με ημερήσιες βάρδιες αμέσως μετά το σχολικό πρόγραμμα. Έπρεπε τα παιδιά να μη μένουν μόνα, να νιώθουν πως είχαν κοντά τους κάποιους δικούς τους ανθρώπους και να προστατεύονται από τυχόν ανεπιθύμητες επισκέψεις συγγενών, που είχαν δικαστικά απαγορευτεί.
Τα παιδιά αυτά σώθηκαν. Αποκαταστάθηκαν κοντά σε συγγενικό πρόσωπο και ζουν σήμερα με τον εφιάλτη απλώς στη μνήμη τους.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι δάσκαλοι αυτοί είναι η ελπίδα που έχει η ελληνική κοινωνία για να ονειρεύεται ένα πιο ευοίωνο αύριο. Λίγοι αρκούν σε κάθε σχολείο, για να αλλάξει το κλίμα. Δυο-τρεις είναι αρκετοί, για να επιβάλουν την κουλτούρα της προσφοράς. Αρκετοί θα ακολουθήσουν και θα υποστηρίξουν. Έτσι αλλάζει ένα σχολείο και μετατρέπεται από δημόσια υπηρεσία σε φωλιά διαπαιδαγώγησης ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Ο Βασίλης, το "άγιο ναι"

Ζώντας μια χρονιά σε ένα σχολείο, το 2ο ΓΕΛ Γέρακα, με αξιολογότατους συναδέλφους και μετρώντας πλέον εδώ τις τελευταίες μου μέρες, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους που μοιραστήκαμε τη σκόνη της κιμωλίας. Θα το κάνω εν ευθέτω χρόνω με ειδικές αναρτήσεις τις οποίες αρχίζω σήμερα. Απόψε θα μιλήσω για τον Βασίλη τον Αναστόπουλο.
Είναι η ψυχή του σχολείου, είναι ο άνθρωπος που συντηρεί και ενημερώνει την ιστοσελίδα του σχολείου. Είναι ο άνθρωπος που σε κάθε εκδήλωση καταγράφει σε βίντεο και σε φωτογραφίες τους μαθητές και τα έργα τους.
Είναι ο υπεύθυνος μαζί με το Στάθη για την ηλεκτρονική επικοινωνία του σχολείου.
Είναι ο συνάδελφος που θα σου στήσει την προβολή, για να δείξεις στο μάθημά σου.
Είναι ο πολύτεκνος οικογενειάρχης που δεν ζήτησε ποτέ τίποτε από το σχολείο.
Είναι το διαρκές χαμόγελο, που αγωνίζεται να ικανοποιήσει τρεις ή πέντε συναδέλφους ταυτόχρονα.
Είναι το "άγιο ναι", ο δάσκαλος, ο επιστήμονας, ο συνάδελφος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας. Εμείς φέτος ήμαστε τυχεροί και τον είχαμε δίπλα μας.
Πάνω σε τέτοιους δασκάλους χτίζονται τα σχολεία.
Αν έχεις αρκετούς τέτοιους, τα παιδιά καλλιεργούνται, γιατί μαζί με το δάσκαλο αγαπούν και τη μόρφωση, την καλλιέργεια, την προκοπή.
Βασιλάκη, συν-άδελφε, πάντα υγιής και πάντα παράδειγμα για εμάς γύρω σου.
Και για τους μαθητές σου, που τόσο έχουν ανάγκη τα πρότυπα.

Μια κολόνα του δημόσιου σχολείου

Μυκτηρίζω συχνά τους ανεύθυνους, τους ράθυμους, τα άχθη αρούρης που λυμαίνονται το πολύπαθο σώμα της δημόσιας εκπαίδευσης. Και το κάνω, γιατί φοβάμαι πως αυτοί οι άνθρωποι, πολλοί αλλά όχι οι περισσότεροι, θα οδηγήσουν τα σχολεία στην αγκαλιά των ιδιωτών που αγοράζουν τα θέματα του ΙΒ, του πτυχίου που πήρε ο γιος της Υπουργού Παιδείας, για να σπουδάσει στο εξωτερικό, για να εκλεγεί βουλευτής σε δέκα χρόνια.
Όμως στο δημόσιο σχολειό εργάζονται άνθρωποι που αξίζουν το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη μας. Για έναν τέτοιο θα σας μιλήσω απόψε, αυτήν την παγερή βραδιά, για να σας ζεστάνω.
Πρόκειται για μια νεαρή φιλόλογο, που διορίστηκε πριν 4 περίπου χρόνια με τον ΑΣΕΠ, μητέρα και σύζυγο με αυξημένα οικογενειακά καθήκοντα. Ωστόσο η νεαρή αυτή συναδέλφισσα
έχει επιμορφωθεί στις ΤΠΕ β΄ επιπέδου,
έχει την ευθύνη της ηλεκτρονικής διαχείρισης του σχολείου της,
είναι υποδιευθύντρια στο λύκειό της,
είναι υπεύθυνη για τα μισθολογικά του σχολείου,
έχει διοργανώσει λέσχη ανάγνωσης ορισμένα απογεύματα για τους μαθητές της στο σχολείο της και
συμμετέχει στο Πρόγραμμα "Εκπαίδευση και θέατρο" (διδασκαλία θεατρικού έργου και άλλες δράσεις) της Διεύθυνσης Ανατολικής Αττικής.
Αν και νέα στην εκπαίδευση, πήγε πέρυσι στο Βαθμολογικό και διόρθωσε Λογοτεχνία Κατεύθυνσης με τόση επιμέλεια και υπευθυνότητα, ώστε αφιέρωσε δύο μέρες για 25 γραπτά. Και πήγε στο Βαθμολογικό, που είναι πολύ μακριά από το σπίτι της, τράκαρε μάλιστα και χρεώθηκε πολλά χρήματα για να επισκευάσει το αυτοκίνητο, αλλά στο Βαθμολογικό συνέχισε να πηγαίνει με ταξί και μέσα μαζικής μεταφοράς, για να βοηθήσει τη δημόσια εκπαίδευση.
Αγαπημένη συναδέλφισσα, δεν με γνωρίζεις όπως κι εγώ δεν σε γνωρίζω προσωπικά. Όμως όλα αυτά που πληροφορήθηκα και ανέφερα πιο πάνω μού επιτρέπουν να συγκινούμαι και να ελπίζω ότι το δημόσιο σχολειό θα πετύχει αυτό που χρειαζόμαστε όλοι και κυρίως οι φτωχότερες τάξεις του ελληνικού λαού. Και θα πετύχει, γιατί υπάρχουν εκπαιδευτικοί σαν και σένα, που αμείβονται ελάχιστα, αλλά αγωνίζονται με πίστη και ιερή ευλάβεια για τη Νίκη της δημόσιας εκπαίδευσης.
Σε ευχαριστούμε, αξιομίμητη συναδέλφισσα.

Μαθήματα στις 28 Ιουνίου

Σήμερα, 28 Ιουνίου, πήγα στο ένα από τα δυο σχολεία μου, στο 1ο Γενικό Λύκειο Αχαρνών, για να συμμετάσχω σε μια συνεδρίαση και για να αποχαιρετήσω τους συναδέλφους μου. Μπαίνοντας στο σχολείο είδα στην πρώτη αίθουσα του ισογείου έναν αγαπημένο μου συνάδελφο, νέο στην ηλικία και καινούριο στο σχολείο, να διδάσκει παιδιά της Α΄ Λυκείου.
Βγήκε στην πόρτα για δευτερόλεπτα, γιατί τον ρώτησα τι κάνει αυτός σε 20 παιδιά που έβλεπα στην τάξη. Του έσφιξα το χέρι και τον άφησα να συνεχίσει.
Στο σχολείο επί τρεις μήνες έλειπε ένας μαθηματικός και τα δύο τμήματα είχαν υπολειφθεί των άλλων στην κάλυψψη της διδακτέας ύλης. Πριν λοιπόν από την ολοκλήρωση των μαθημάτων δυο συνάδελφοι μαθηματικοί πήραν -με δική τους πρωτοβουλία- ώρες από συναδέλφους και προσπάθησαν να καλύψουν την ύλη. Δεν έφτασαν όμως εκείνες οι ώρες και οι συνάδελφοι πρότειναν στα παιδιά να έρθουν και μετά τις εξετάσεις, για να συμπληρώσουν κατά το δυνατό τη διδακτέα ύλη. Σε ποσοστό 50% τα παιδιά ανταποκρίθηκαν.
Τι να πει κανείς για τους συναδέλφους αυτούς; Όταν άλλοι δε διδάσκουν ποτέ, αυτοί διδάσκουν και μετά την έκδοση των αποτελεσμάτων.

Σε τέτοιους ανθρώπους πιστεύω πως θα στηριχτεί το δημόσιο σχολείο. Αρκεί με κάποιον τρόπο οι άλλοι, οι ανεύθυνοι, να περιοριστούν ή να σταλούν ως αποθηκάριοι στον ΟΣΕ, αν η πολιτεία δεν επιθυμεί να τους απολύσει για κοινωνικούς λόγους.

το λουκουμάκι

Γκρινιάζω συνεχώς για το χάλι της δημόσιας εκπαίδευσης, που έχει καταντήσει πλέον μόνο δημόσια. Σήμερα θα σας μιλήσω για το λουκουμάκι.
Είναι ο τίτλος (τιμής, ασφαλώς) που έχουν δώσει τα παιδιά μου στο Μενίδι σε μια αγαπημένη τους δασκάλα. Άλλα παρατσούκλια της: absolut, κυριούλα κτλ.
Την αγαπούν, γιατί τα νοιάζεται.
Τη λατρεύουν, γιατί το τηλέφωνό της χτυπά κάθε ώρα, όταν ξέρει ή αισθάνεται πως κάποιο παιδί δεν είναι καλά.
Την αγκαλιάζουν από αληθινή χαρά, όταν τη βλέπουν.
Την περικυκλώνουν στο γραφείο της και κουτσομπολεύουν ή συζητούν τα όνειρά τους για το σχολείο μας σπέρνοντας τριγύρω την απόλυτη ζήλια, τον τέλειο φθόνο σε λίγους ευτυχώς δήθεν δασκάλους.
Τη ρωτούν για τα παιδιά της και σκαρώνουν ζωγραφιές και παιχνιδάκια για εκείνα.
Την προσέχουν μην πάθει τίποτε, γιατί η παρουσία της είναι η δύναμή τους.
Σκυθρωπιάζουν όλα, όταν τη βλέπουν λυπημένη και απογοητευμένη.
Βγάζουν τα αιχμηρά δόντια τους, όταν κάποιος δήθεν συνάδελφος παραπονιέται για την αγάπη προς το πρόσωπό της.
Τη λατρεύουν, γιατί γλυκαίνει τη ζωή τους,
γιατί είναι το λουκουμάκι τους.

ΥΓ. Ο τίτλος οφείλεται στην κιμωλία που την κάνει κάτασπρη κάθε μέρα. Είναι όμως πολύ εύστοχος.