Συντονιστής και με διδακτορικό θέλω να γενώ

Ο στίχος που έθεσα ως τίτλο είναι από ένα τραγούδι που γράφω και άσχετος με την ιστορία που θα σας διηγηθώ.

Κάποτες θαρρώ σε μια παγωμένη χώρα της ηπείρου που ήταν κόρη του Αγήνορα και τη βάτεψε ο Δἰας έφτασε ένας κομματικο-διοικητικός αρχηγός, για να συντονίσει το έργο των υπαλλήλων της Ψωροκώσταινας. Αυτός ο κομισάριος είχε πολλά προσόντα: Είχε διδακτορικό στην Πληροφορική, γνωριμίες πολλές και ...καλές και τα μιλούσε και τα εσπεραντούλια του τα κατάλληλα για τη χώρα της Εσπερίας όπου πήγε. Μη φανταστείτε πολλά. Καλημέρα, καλησπέρα, τρένο, εισιτήριο και τα λοιπά χρειώδη.
Είχε όμως και κουσούρια. Μην φανταστείτε πάλι πολλά. Να, δεν ήξερε τίποτα από διοίκηση, τίποτα από συντονισμό, δεν είχε και όρεξη, ήταν όμως ευθυνόφοβος και ευθυνοφυγάς. Αν μπορούσε να φορτώσει τη δουλειά σε εσένα, γινόσουν ο καλύτερος φίλος του.
Είχε όμως διδακτορικό στην Πληροφορική. Αυτό δεν ήταν και λίγο βεβαίως. Σπουδαίο προσόν.
Κάποτε λοιπόν τον συνάντησαν οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών σωματείων για ...να τους συντονίσει, οπότε ένας ρέκτης και φιλόπονος συνάδελφος του πρότεινε κάποιες ενέργειες για τον αποδοτικότερο συντονισμό και για την αύξηση της παραγωγικότητας. Συνδικαλιστής που να νοιάζεται και για την αύξηση της παραγωγικότητας φανταστείτε πόσο συνηθισμένος είναι... Μπήκε λοιπόν και στο διαδίκτυο ο συνάδελφος συνδικαλιστής, για να βρει στον ιστότοπο του ΥΠΕΠΘ τότε κάποια πληροφορία.
Ο κάτοχος του διδακτορικού στην Πληροφορική μαγεύτηκε, μόλις είδε τον ιστότοπο και ανέκραξε:
-Έλα, ρε δικέ μου! Αυτό πώς το κατάφερες;;;; Μπράβοοοοοο!!!!!!

Ύστερη σημείωση: Είναι η εποχή που στελεχώνει η Κεντρική Υπηρεσία τα ελληνικά σχολεία της αλλοδαπής. Παρακαλώ να στελεχωθούν μόνο με ...διδάκτορες της Πληροφορικής.

Για το συνάδελφο που με δίδαξε πολλαπλώς...

 Συνάδελφε Νίκο, σκέφτομαι μέρες να γράψω ένα σημείωμα με το οποίο θα προτείνω στους νεότερους εκπαιδευτικούς ένα άξιο υπόδειγμα συναδέλφου, εσένα. Και καθώς το κλωθογύριζα στο νου μου,  έρχονταν διαρκώς στο νου μου οι καβαφικές "Θερμοπύλες".
Ναι, χρειάζεται τιμή να αποδώσουμε σε σένα, γιατί επέλεξες να αγωνίζεσαι τόσα χρόνια τον αγώνα τον καλό του δασκάλου από όποια θέση κι αν πήρες. Από τη θέση του διευθυντή αλλά κι από τη θέση του απλού δασκάλου, την πιο σπουδαία θαρρώ θέση που μας εμπιστεύεται η πολιτεία, για να καλλιεργήσουμε τα παιδιά του ελληνικού λαού. Κι εσύ, συνάδελφε Νίκο, αγόγγυστα και με τον νεανικό σου ενθουσιασμό, έμεινες να φυλάγεις Θερμοπύλες στα σχολειά που υπηρέτησες και υπηρετείς.
Πάντοτε και σταθερά προσηλωμένος στο χρέος, ποτέ από το χρέος μη κινών, όπως και οι καβαφικοί τριακόσιοι.
Και πράγματι δίκαιος και ίσιος σε όλες σου τις πράξεις, ακόμη κι όταν αυτές σημαίνουν βάρος και συνέπειες, ατρόμητα στάθηκες σπουδαίο παράδειγμα για μας τους λίγο ή πολύ νεότερους, Με θάρρος που ταιριάζει σε σπουδαίο δάσκαλο δήλωσες παρών στην προσπάθεια να βοηθηθεί το σχολείο, για να βγει από το τέλμα.
Και όπως υπογραμμίζει ο Καβάφης, με λύπη και με ευσπλαχνία, πάντοτε την αλήθεια ομιλών, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδόμενους και τους ανάξιους.
Θα θυμάμαι τις αφηγήσεις σου για τους νεοέλληνες συγγραφείς που γνώρισες, τις αναφορές σου στα κακώς κείμενα που πάντα στηλίτευες και κυρίως το μεγαλείο της ψυχής σου να βοηθήσεις στη δημόσια στηλίτευση των κακώς κειμένων αυτόβουλα, χωρίς καμιά πίεση, αλλά με πολύ θάρρος και πολλή τόλμη.
Συν-άδελφε Νικόλα, σε ευγνωμονούμε γιατί είσαι ο δάσκαλος που fece il gran rifiuto στην απαξίωση του δημόσιου σχολείου και δίδαξες ήθος.
Έρρωσο, δάσκαλε! Τιμή μου που υπήρξα συνάδελφός σου στο ίδιο σχολείο!
Σου αφιερώνω τις Θερμοπύλες, γιατί εσύ μου τις θυμίζεις διαρκώς αυτές τις μέρες. Ελπίζω πως ο Εφιάλτης θα είναι οσονούπω παρελθόν.

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Εκπαιδεύοντας στην απανθρωπιά

Ο μικρός μαθητής από τα χρόνια τα παλιά περπατούσε 3 ώρες τη μέρα πηγαινέλα για το δημοτικό σχολείο, φορτωμένος με τη βαριά του σάκα και το καλαθάκι με το φαγητό.
Μια μέρα η δασκάλα του του έδωσε να πάρει μαζί του στην επιστροφή ένα τσουβαλάκι, μέσα στο οποίο είχε κλείσει μια γάτα, γιατί, λέει, ήταν κλέφτρα και της έκανε ζημιές. Του ζήτησε λοιπόν να την κουβαλήσει στο χωριό του, μιάμιση ώρα δρόμο, για να χάσει το δρόμο προς το σπίτι της και να γλιτώσει από αυτήν. Τι να κάνει ο μικρός, φορτώθηκε το τσουβάλι μαζί με τη σάκα και το καλάθι, αλλά λίγο παρακάτω δεν άντεξε το βάρος και ανοίγοντας το τσουβάλι, άφησε τη γάτα να φύγει. Η γάτα, φυσικά, ξαναγύρισε στο σπίτι της δασκάλας, η οποία την άλλη μέρα έδειρε αλύπητα τον μικρό, που δεν υπάκουσε στην εντολή της και του ξαναέδωσε το τσουβάλι με τη γάτα να την πάει στο χωριό του.
Αυτή τη φορά ο μικρός μαθητής δεν ελευθέρωσε το ζώο,πήγε παρακάτω κι άρχισε να το χτυπάει με δύναμη με το τσουβάλι πάνω στις πέτρες, ώσπου έπαψε να σαλεύει. Έτσι, ξεφορτώθηκε το βαρύ φορτίο και φόρτωσε την ψυχή του με ένα βάρος που ακόμη και τώρα που είναι παππούς τον βαραίνει.
Ας είναι αυτή η μικρή αφήγηση μια ευκαιρία να του πούμε πως δεν ήταν δικό του αυτό το έγκλημα.

Ο Βασίλης, το "άγιο ναι"

Ζώντας μια χρονιά σε ένα σχολείο, το 2ο ΓΕΛ Γέρακα, με αξιολογότατους συναδέλφους και μετρώντας πλέον εδώ τις τελευταίες μου μέρες, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους που μοιραστήκαμε τη σκόνη της κιμωλίας. Θα το κάνω εν ευθέτω χρόνω με ειδικές αναρτήσεις τις οποίες αρχίζω σήμερα. Απόψε θα μιλήσω για τον Βασίλη τον Αναστόπουλο.
Είναι η ψυχή του σχολείου, είναι ο άνθρωπος που συντηρεί και ενημερώνει την ιστοσελίδα του σχολείου. Είναι ο άνθρωπος που σε κάθε εκδήλωση καταγράφει σε βίντεο και σε φωτογραφίες τους μαθητές και τα έργα τους.
Είναι ο υπεύθυνος μαζί με το Στάθη για την ηλεκτρονική επικοινωνία του σχολείου.
Είναι ο συνάδελφος που θα σου στήσει την προβολή, για να δείξεις στο μάθημά σου.
Είναι ο πολύτεκνος οικογενειάρχης που δεν ζήτησε ποτέ τίποτε από το σχολείο.
Είναι το διαρκές χαμόγελο, που αγωνίζεται να ικανοποιήσει τρεις ή πέντε συναδέλφους ταυτόχρονα.
Είναι το "άγιο ναι", ο δάσκαλος, ο επιστήμονας, ο συνάδελφος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας. Εμείς φέτος ήμαστε τυχεροί και τον είχαμε δίπλα μας.
Πάνω σε τέτοιους δασκάλους χτίζονται τα σχολεία.
Αν έχεις αρκετούς τέτοιους, τα παιδιά καλλιεργούνται, γιατί μαζί με το δάσκαλο αγαπούν και τη μόρφωση, την καλλιέργεια, την προκοπή.
Βασιλάκη, συν-άδελφε, πάντα υγιής και πάντα παράδειγμα για εμάς γύρω σου.
Και για τους μαθητές σου, που τόσο έχουν ανάγκη τα πρότυπα.

Σιωπηλός μάρτυς

Υπάρχουν συμμαθητές που όταν βρεθούν δεν μοιράζονται ευχάριστες αναμνήσεις, πλάκες, κοπάνες, σκανταλιές. Στην πραγματικότητα, προσποιούνται ότι είχανε κι αυτοί κανονικά μαθητικά χρόνια, κανονικούς δασκάλους, κανονικούς συμμαθητές. Ξέρουν όμως καλά ότι τίποτα δεν ήταν κανονικό στη σχολική τους ζωή. Εικόνες άγριας κακοποίησης, ανελέητου ξυλοδαρμού, βασανιστηρίων πάνω σε αθώα παιδικά κορμιά, σκιάζουν τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια τους. Κι αν το δικό τους σώμα τη γλίτωσε, όμως η ψυχή τους τραυματίστηκε ίσως ανεπανόρθωτα από αυτή τη φρικτή εμπειρία, να βλέπουν τους συμμαθητές τους να βασανίζονται και να μην μπορούν να μιλήσουν. Να μην ξέρουν καν αν αυτό είναι "για το καλό τους", αν έφταιξαν εκείνοι που δεν διάβαζαν ή έκαναν μια συνηθισμένη παιδική αταξία. Πόσα χρόνια χρειάστηκε για να παραδεχτούν ότι οι άνθρωποι που τους έμαθαν τα πρώτα γράμματα ήταν στυγνοί βασανιστές; Πόσο τους πήρε για να αποκαθηλώσουν από την ψυχή τους την ιερότητα του προσώπου του δασκάλου τους, χωρίς να γκρεμίσουν το λειτούργημα που διάλεξαν και οι ίδιοι να υπηρετήσουν;
Πάντως όσο χρόνο και να χρειάστηκαν για να αφήσουν πίσω τους αυτή την οδύνη, αρκεί μια συνάντηση, ένα πρόσωπο από τα παλιά, για να συνειδητοποιήσουν ότι αυτές οι οδυνηρές εμπειρίες είναι αήττητες από το χρόνο κι από τη λήθη.
Ίσως τώρα είναι καιρός να μιλήσουμε πια...

Η ντροπή για την καταγωγή μας και το παράπονο του πατέρα

Ο φίλος είναι μετανάστης στην Ελλάδα, ζει πολλά χρόνια εδώ και τα παιδιά του γεννήθηκαν εδώ και

Αργυρόκαστρο, η πατρίδα του Ι. Καποδίστρια

μεγάλωσαν εδώ. Είναι ένας πολύ άξιος σε όλα του επαγγελματίας, φτωχός αλλά χωρίς καμιά διάθεση να εκμεταλλευτεί τον πελάτη που μπάινει στο μαγαζί του. Το παιδί του με πολλές θυσίες του ίδιου και της συζυγου του μπήκε σε πανεπιστημιακή σχολή της επαρχίας. Πληρώνει λοιπόν αγόγγυστα έξοδα διαμονής, διατροφής και γενικότερα τα έξοδα για να είναι το παιδί του χωρίς καμιά έλλειψη, ώστε να σπουδάσει όπως δεν κατάφερε ο ίδιος και η γυναίκα του.
Πήγε λοιπόν στην επαρχιακή πόλη, να καμαρώσει το παιδί του στον τόπο σπουδών του. Εκείνο τρομοκρατημένο τού απαγόρευσε να κυκλοφορήσει στην πόλη, να συναναστρέφεται τους συμφοιτητές του και κυρίως να μιλάει αλβανικά. Γιατί το παιδί του ντρέπεται που είναι Αλβανάκι και μάλλον το έχει κρύψει από τους συμφοιτητές του.
Ο φτωχός εργαζόμενος κλαίγοντας παραπονιέται στο φίλο του και ρωτά αν έχει κάνει κάτι για το οποίο ντρέπεται το παιδί του.
Πιτσιρικα, πρέπει να μάθεις να τιμάς τους γονείς σου ιδίως αν κάνουν τόσες θυσίες για σένα. Πρέπει ακόμη να μάθεις να τιμάς την πατρίδα σου, την καταγωγή σου και να είσαι υπερήφανος/η γι' αυτήν. Δεν είναι ντροπή να είσαι Αλβανός ή Βούλγαρος ή Τούρκος. Ούτε είναι λόγος περηφάνιας και έπαρσης η εθνική καταγωγή του καθενός μας.
Καθένας από εμάς χρειάζεται να πετυχαίνει στη ζωή του σπουδαία έργα με τον κόπο του. Για αυτά μπορεί να είναι περήφανος. Και για τους γονείς που με στερήσεις και αγωνίες μάς μεγάλωσαν και μας σπούδασαν.

Διδάσκοντας Φιλοσοφία

Η κατανομή του προγράμματος του σχολείου στο οποίο διδάσκω φέτος είχε ετοιμαστεί, όταν πήγα, και προέβλεπε για αυτόν που θα ερχόταν Φιλοσοφία Κατεύθυνσης στη Β΄ Λυκείου.
Όσοι δεν έχετε δει το βιβλίο, θα σας πω ότι είναι φλύαρο, γενικόλογο, γεμάτο λεπτομέρειες, αλλά επίσης ότι έχει υπέροχα παραθέματα και πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία. Κράτησα λοιπόν για μένα τη βιβλιογραφία, για τους μαθητές μου τα παραθέματα και προσάρμοσα το μάθημα έτσι, ώστε οι μαθητές να ενδιαφέρονται για το μάθημα, να εκφράζονται σε αυτό και να νιώθουν πολύ όμορφα. Αυτό το έχουν δηλώσει πολλές φορές, χωρίς να ερωτηθούν από μένα.
Αυτήν την εβδομάδα κάνοντας έναν απολογισμό της διδασκαλίας μου είπα στους μαθητές μου το παράπονο πως δεν θα θυμούνται στοιχειώδη δεδομένα, όπως τη διαίρεση της φιλοσοφίας σε κλάδους. Τους ρώτησα στη συνέχεια να μου πουν τι έμαθαν από τη φιλοσοφία.
Οι απαντήσεις τους περίπου ήταν:
-Μάθαμε την αλληλεγγύη.
-Μάθαμε τη δικαιοσύνη.
-Μάθαμε τη φιλία.
-Μάθαμε το σεβασμό.
-Μάθαμε την αξιοπρέπεια, είπε ο Δημήτρης.

Μετά από αυτές τις απαντήσεις θαρρώ πως δεν πήγε άσχημα η φετινή διδασκαλία της φιλοσοφίας, αν και οι μαθητές μου δεν ξέρουν την "Κριτική του Καθαρού Λόγου".