Συντονιστής και με διδακτορικό θέλω να γενώ

Ο στίχος που έθεσα ως τίτλο είναι από ένα τραγούδι που γράφω και άσχετος με την ιστορία που θα σας διηγηθώ.

Κάποτες θαρρώ σε μια παγωμένη χώρα της ηπείρου που ήταν κόρη του Αγήνορα και τη βάτεψε ο Δἰας έφτασε ένας κομματικο-διοικητικός αρχηγός, για να συντονίσει το έργο των υπαλλήλων της Ψωροκώσταινας. Αυτός ο κομισάριος είχε πολλά προσόντα: Είχε διδακτορικό στην Πληροφορική, γνωριμίες πολλές και ...καλές και τα μιλούσε και τα εσπεραντούλια του τα κατάλληλα για τη χώρα της Εσπερίας όπου πήγε. Μη φανταστείτε πολλά. Καλημέρα, καλησπέρα, τρένο, εισιτήριο και τα λοιπά χρειώδη.
Είχε όμως και κουσούρια. Μην φανταστείτε πάλι πολλά. Να, δεν ήξερε τίποτα από διοίκηση, τίποτα από συντονισμό, δεν είχε και όρεξη, ήταν όμως ευθυνόφοβος και ευθυνοφυγάς. Αν μπορούσε να φορτώσει τη δουλειά σε εσένα, γινόσουν ο καλύτερος φίλος του.
Είχε όμως διδακτορικό στην Πληροφορική. Αυτό δεν ήταν και λίγο βεβαίως. Σπουδαίο προσόν.
Κάποτε λοιπόν τον συνάντησαν οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών σωματείων για ...να τους συντονίσει, οπότε ένας ρέκτης και φιλόπονος συνάδελφος του πρότεινε κάποιες ενέργειες για τον αποδοτικότερο συντονισμό και για την αύξηση της παραγωγικότητας. Συνδικαλιστής που να νοιάζεται και για την αύξηση της παραγωγικότητας φανταστείτε πόσο συνηθισμένος είναι... Μπήκε λοιπόν και στο διαδίκτυο ο συνάδελφος συνδικαλιστής, για να βρει στον ιστότοπο του ΥΠΕΠΘ τότε κάποια πληροφορία.
Ο κάτοχος του διδακτορικού στην Πληροφορική μαγεύτηκε, μόλις είδε τον ιστότοπο και ανέκραξε:
-Έλα, ρε δικέ μου! Αυτό πώς το κατάφερες;;;; Μπράβοοοοοο!!!!!!

Ύστερη σημείωση: Είναι η εποχή που στελεχώνει η Κεντρική Υπηρεσία τα ελληνικά σχολεία της αλλοδαπής. Παρακαλώ να στελεχωθούν μόνο με ...διδάκτορες της Πληροφορικής.

Για το συνάδελφο που με δίδαξε πολλαπλώς...

 Συνάδελφε Νίκο, σκέφτομαι μέρες να γράψω ένα σημείωμα με το οποίο θα προτείνω στους νεότερους εκπαιδευτικούς ένα άξιο υπόδειγμα συναδέλφου, εσένα. Και καθώς το κλωθογύριζα στο νου μου,  έρχονταν διαρκώς στο νου μου οι καβαφικές "Θερμοπύλες".
Ναι, χρειάζεται τιμή να αποδώσουμε σε σένα, γιατί επέλεξες να αγωνίζεσαι τόσα χρόνια τον αγώνα τον καλό του δασκάλου από όποια θέση κι αν πήρες. Από τη θέση του διευθυντή αλλά κι από τη θέση του απλού δασκάλου, την πιο σπουδαία θαρρώ θέση που μας εμπιστεύεται η πολιτεία, για να καλλιεργήσουμε τα παιδιά του ελληνικού λαού. Κι εσύ, συνάδελφε Νίκο, αγόγγυστα και με τον νεανικό σου ενθουσιασμό, έμεινες να φυλάγεις Θερμοπύλες στα σχολειά που υπηρέτησες και υπηρετείς.
Πάντοτε και σταθερά προσηλωμένος στο χρέος, ποτέ από το χρέος μη κινών, όπως και οι καβαφικοί τριακόσιοι.
Και πράγματι δίκαιος και ίσιος σε όλες σου τις πράξεις, ακόμη κι όταν αυτές σημαίνουν βάρος και συνέπειες, ατρόμητα στάθηκες σπουδαίο παράδειγμα για μας τους λίγο ή πολύ νεότερους, Με θάρρος που ταιριάζει σε σπουδαίο δάσκαλο δήλωσες παρών στην προσπάθεια να βοηθηθεί το σχολείο, για να βγει από το τέλμα.
Και όπως υπογραμμίζει ο Καβάφης, με λύπη και με ευσπλαχνία, πάντοτε την αλήθεια ομιλών, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδόμενους και τους ανάξιους.
Θα θυμάμαι τις αφηγήσεις σου για τους νεοέλληνες συγγραφείς που γνώρισες, τις αναφορές σου στα κακώς κείμενα που πάντα στηλίτευες και κυρίως το μεγαλείο της ψυχής σου να βοηθήσεις στη δημόσια στηλίτευση των κακώς κειμένων αυτόβουλα, χωρίς καμιά πίεση, αλλά με πολύ θάρρος και πολλή τόλμη.
Συν-άδελφε Νικόλα, σε ευγνωμονούμε γιατί είσαι ο δάσκαλος που fece il gran rifiuto στην απαξίωση του δημόσιου σχολείου και δίδαξες ήθος.
Έρρωσο, δάσκαλε! Τιμή μου που υπήρξα συνάδελφός σου στο ίδιο σχολείο!
Σου αφιερώνω τις Θερμοπύλες, γιατί εσύ μου τις θυμίζεις διαρκώς αυτές τις μέρες. Ελπίζω πως ο Εφιάλτης θα είναι οσονούπω παρελθόν.

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.