Ο Βασίλης, το "άγιο ναι"

Ζώντας μια χρονιά σε ένα σχολείο, το 2ο ΓΕΛ Γέρακα, με αξιολογότατους συναδέλφους και μετρώντας πλέον εδώ τις τελευταίες μου μέρες, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους που μοιραστήκαμε τη σκόνη της κιμωλίας. Θα το κάνω εν ευθέτω χρόνω με ειδικές αναρτήσεις τις οποίες αρχίζω σήμερα. Απόψε θα μιλήσω για τον Βασίλη τον Αναστόπουλο.
Είναι η ψυχή του σχολείου, είναι ο άνθρωπος που συντηρεί και ενημερώνει την ιστοσελίδα του σχολείου. Είναι ο άνθρωπος που σε κάθε εκδήλωση καταγράφει σε βίντεο και σε φωτογραφίες τους μαθητές και τα έργα τους.
Είναι ο υπεύθυνος μαζί με το Στάθη για την ηλεκτρονική επικοινωνία του σχολείου.
Είναι ο συνάδελφος που θα σου στήσει την προβολή, για να δείξεις στο μάθημά σου.
Είναι ο πολύτεκνος οικογενειάρχης που δεν ζήτησε ποτέ τίποτε από το σχολείο.
Είναι το διαρκές χαμόγελο, που αγωνίζεται να ικανοποιήσει τρεις ή πέντε συναδέλφους ταυτόχρονα.
Είναι το "άγιο ναι", ο δάσκαλος, ο επιστήμονας, ο συνάδελφος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας. Εμείς φέτος ήμαστε τυχεροί και τον είχαμε δίπλα μας.
Πάνω σε τέτοιους δασκάλους χτίζονται τα σχολεία.
Αν έχεις αρκετούς τέτοιους, τα παιδιά καλλιεργούνται, γιατί μαζί με το δάσκαλο αγαπούν και τη μόρφωση, την καλλιέργεια, την προκοπή.
Βασιλάκη, συν-άδελφε, πάντα υγιής και πάντα παράδειγμα για εμάς γύρω σου.
Και για τους μαθητές σου, που τόσο έχουν ανάγκη τα πρότυπα.

Σιωπηλός μάρτυς

Υπάρχουν συμμαθητές που όταν βρεθούν δεν μοιράζονται ευχάριστες αναμνήσεις, πλάκες, κοπάνες, σκανταλιές. Στην πραγματικότητα, προσποιούνται ότι είχανε κι αυτοί κανονικά μαθητικά χρόνια, κανονικούς δασκάλους, κανονικούς συμμαθητές. Ξέρουν όμως καλά ότι τίποτα δεν ήταν κανονικό στη σχολική τους ζωή. Εικόνες άγριας κακοποίησης, ανελέητου ξυλοδαρμού, βασανιστηρίων πάνω σε αθώα παιδικά κορμιά, σκιάζουν τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια τους. Κι αν το δικό τους σώμα τη γλίτωσε, όμως η ψυχή τους τραυματίστηκε ίσως ανεπανόρθωτα από αυτή τη φρικτή εμπειρία, να βλέπουν τους συμμαθητές τους να βασανίζονται και να μην μπορούν να μιλήσουν. Να μην ξέρουν καν αν αυτό είναι "για το καλό τους", αν έφταιξαν εκείνοι που δεν διάβαζαν ή έκαναν μια συνηθισμένη παιδική αταξία. Πόσα χρόνια χρειάστηκε για να παραδεχτούν ότι οι άνθρωποι που τους έμαθαν τα πρώτα γράμματα ήταν στυγνοί βασανιστές; Πόσο τους πήρε για να αποκαθηλώσουν από την ψυχή τους την ιερότητα του προσώπου του δασκάλου τους, χωρίς να γκρεμίσουν το λειτούργημα που διάλεξαν και οι ίδιοι να υπηρετήσουν;
Πάντως όσο χρόνο και να χρειάστηκαν για να αφήσουν πίσω τους αυτή την οδύνη, αρκεί μια συνάντηση, ένα πρόσωπο από τα παλιά, για να συνειδητοποιήσουν ότι αυτές οι οδυνηρές εμπειρίες είναι αήττητες από το χρόνο κι από τη λήθη.
Ίσως τώρα είναι καιρός να μιλήσουμε πια...

Η ντροπή για την καταγωγή μας και το παράπονο του πατέρα

Ο φίλος είναι μετανάστης στην Ελλάδα, ζει πολλά χρόνια εδώ και τα παιδιά του γεννήθηκαν εδώ και

Αργυρόκαστρο, η πατρίδα του Ι. Καποδίστρια

μεγάλωσαν εδώ. Είναι ένας πολύ άξιος σε όλα του επαγγελματίας, φτωχός αλλά χωρίς καμιά διάθεση να εκμεταλλευτεί τον πελάτη που μπάινει στο μαγαζί του. Το παιδί του με πολλές θυσίες του ίδιου και της συζυγου του μπήκε σε πανεπιστημιακή σχολή της επαρχίας. Πληρώνει λοιπόν αγόγγυστα έξοδα διαμονής, διατροφής και γενικότερα τα έξοδα για να είναι το παιδί του χωρίς καμιά έλλειψη, ώστε να σπουδάσει όπως δεν κατάφερε ο ίδιος και η γυναίκα του.
Πήγε λοιπόν στην επαρχιακή πόλη, να καμαρώσει το παιδί του στον τόπο σπουδών του. Εκείνο τρομοκρατημένο τού απαγόρευσε να κυκλοφορήσει στην πόλη, να συναναστρέφεται τους συμφοιτητές του και κυρίως να μιλάει αλβανικά. Γιατί το παιδί του ντρέπεται που είναι Αλβανάκι και μάλλον το έχει κρύψει από τους συμφοιτητές του.
Ο φτωχός εργαζόμενος κλαίγοντας παραπονιέται στο φίλο του και ρωτά αν έχει κάνει κάτι για το οποίο ντρέπεται το παιδί του.
Πιτσιρικα, πρέπει να μάθεις να τιμάς τους γονείς σου ιδίως αν κάνουν τόσες θυσίες για σένα. Πρέπει ακόμη να μάθεις να τιμάς την πατρίδα σου, την καταγωγή σου και να είσαι υπερήφανος/η γι' αυτήν. Δεν είναι ντροπή να είσαι Αλβανός ή Βούλγαρος ή Τούρκος. Ούτε είναι λόγος περηφάνιας και έπαρσης η εθνική καταγωγή του καθενός μας.
Καθένας από εμάς χρειάζεται να πετυχαίνει στη ζωή του σπουδαία έργα με τον κόπο του. Για αυτά μπορεί να είναι περήφανος. Και για τους γονείς που με στερήσεις και αγωνίες μάς μεγάλωσαν και μας σπούδασαν.

Διδάσκοντας Φιλοσοφία

Η κατανομή του προγράμματος του σχολείου στο οποίο διδάσκω φέτος είχε ετοιμαστεί, όταν πήγα, και προέβλεπε για αυτόν που θα ερχόταν Φιλοσοφία Κατεύθυνσης στη Β΄ Λυκείου.
Όσοι δεν έχετε δει το βιβλίο, θα σας πω ότι είναι φλύαρο, γενικόλογο, γεμάτο λεπτομέρειες, αλλά επίσης ότι έχει υπέροχα παραθέματα και πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία. Κράτησα λοιπόν για μένα τη βιβλιογραφία, για τους μαθητές μου τα παραθέματα και προσάρμοσα το μάθημα έτσι, ώστε οι μαθητές να ενδιαφέρονται για το μάθημα, να εκφράζονται σε αυτό και να νιώθουν πολύ όμορφα. Αυτό το έχουν δηλώσει πολλές φορές, χωρίς να ερωτηθούν από μένα.
Αυτήν την εβδομάδα κάνοντας έναν απολογισμό της διδασκαλίας μου είπα στους μαθητές μου το παράπονο πως δεν θα θυμούνται στοιχειώδη δεδομένα, όπως τη διαίρεση της φιλοσοφίας σε κλάδους. Τους ρώτησα στη συνέχεια να μου πουν τι έμαθαν από τη φιλοσοφία.
Οι απαντήσεις τους περίπου ήταν:
-Μάθαμε την αλληλεγγύη.
-Μάθαμε τη δικαιοσύνη.
-Μάθαμε τη φιλία.
-Μάθαμε το σεβασμό.
-Μάθαμε την αξιοπρέπεια, είπε ο Δημήτρης.

Μετά από αυτές τις απαντήσεις θαρρώ πως δεν πήγε άσχημα η φετινή διδασκαλία της φιλοσοφίας, αν και οι μαθητές μου δεν ξέρουν την "Κριτική του Καθαρού Λόγου".

Είμαι σπουδαίος φιλόλογος εγώ!

Λοιπόν, θα σας μιλήσω για μένα.
Εγώ είμαι φιλόλογος! Μέχρι πέρυσι φοβόμουν να διδάξω στην Τρίτη Λυκείου. Μέχρι πέρυσι δήλωνα πως δεν μπορώ, δεν έχω τα προσόντα να διδάξω Γλώσσα στην Τρίτη Λυκείου. Πήγα σε ένα σχολείο και σε δυο μήνες είχα καταφέρει να συγκληθεί σχολική επιτροπή, για να συζητηθεί η περίπτωσή μου.
Εγώ είμαι αυστηρός! Τιμωρώ με αποβολές όσους μαθητές συλλαμβάνονται να καπνίζουν στην αυλή.
Εγώ είμαι αυστηρός! Τιμωρώ με ποινολόγιο το μαθητή που αφήνει την τσάντα έξω από την πόρτα της τάξης, γιατί η τάξη είναι κλειδωμένη.
Εγώ είμαι ευέλικτος και δημοσιοσχεσίτης! Με τους δεξιούς εθνικόφρων, με τους αριστερούς σταλινικός, με τους πασόκους Διαμαντοπουλικός, με τους Χρυσαυγίτες ειλικρινώς αδελφός!
Έχω γλώσσα τρία μέτρα! Για το καλό μου!
Έχω μέση αιλουροειδούς! Για την ανέλιξή μου!
Έχω γνώσεις πολλές και εκλεκτές! Τις κρατώ για τον εαυτό μου!
Έχω βοηθήματα πολλά! Τα φωτοτυπώ για τους μαθητές μου! (Σαββάλα ακούς;)

Έχω ταλέντο στη διόρθωση των εκθέσεων! Σε κάθε έκθεση βάζω ένα από τα εξής εκτενή σχόλια: Α ή Β ή Γ. Τα λέει όλα ένας τέτοιος βαθμός! Γιατί είναι από μένα!
Δεν κάνω καμιά διόρθωση! Γιατί είναι αυτονόητα τα λάθη των εκθέσεων!
Έχω σχόλια δηλητηριώδη για τους συναδέλφους μου! Αλλά μόνο πίσω από την πλάτη τους! Για να μην με αδικήσουν με δικά τους σχόλια!
Βάζω αυστηρούς βαθμούς! Γιατί κανείς δεν ξέρει όσα ξέρω εγώ!
Δίνω απαντήσεις από τα βοηθήματα! Γιατί είμαι εκλεκτός!

Είμαι ο ένας, ο μοναδικός, ο γλοιώδης, ο τρανός, ο εθνικός σταρ!
Δοξάστε με, καλέ!

Το μαγείρεμα

Η τάξη αυτή ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω γνωρίσει. Μια μικρή παρέα κοριτσιών σε ένα ΤΕΕ, στο τμήμα πληροφορικής. Η μια καλύτερη από την άλλη, όλες απόφοιτες γενικού λυκείου και γι' αυτές το ΤΕΕ ήταν σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Σ' αυτή την τάξη ένιωθα ότι έχω να κάνω με φοιτήτριες πανεπιστημίου. Υψηλότατο επίπεδο, μεγάλο ενδιαφέρον για το μάθημα, ωριμότητα, δημιουργικότητα. Είπαμε να βγάλουμε ένα περιοδικό. Τότε δεν ήξερα σχεδόν τίποτα από υπολογιστές, μόνο να μπαίνω στο ίντερνετ και να γράφω κουτσά στραβά στο Word ήξερα. Βασίστηκα λοιπόν σ' αυτές, ό,τι ζητούσα το πετύχαιναν με ευκολία: σύνταξη κειμένων, ιδέες, επιλογή εικόνων, σελιδοποίηση, εκτύπωση, αναζήτηση υλικού και πηγών. Καθόμασταν σε ώρες εκτός μαθημάτων και το χαιρόμασταν πολύ.
Μια από τις μαθήτριες, ένα ιδιαίτερα προικισμένο πλάσμα, αλλά και πολύ σκληρό καρύδι, όταν την είχα στο λύκειο, μας έφερε ένα άρθρο για τα ναρκωτικά, που δεν μου άρεσε. Μίλαγε για διαχωρισμό μαλακών και σκληρών και είχα την αίσθηση ότι θα μπορούσε και να θεωρηθεί...επιρρεπές στην κουλτούρα της ανοχής, με την οποία διαφωνούσα και διαφωνώ απόλυτα.
Δεν είχα εγώ όμως την αρχισυνταξία, τις είχα αφήσει να αποφασίζουν ως συντακτική ομάδα και δεν ήθελα σ' αυτά τα παιδιά να εφαρμόσω το "αποφασίζομεν και διατάσσομεν".
Στην επόμενη λοιπόν σύσκεψη, έβαλα τα δυνατά μου και κατάφερα πολύ τεχνηέντως να κριθεί το άρθρο μη δημοσιεύσιμο, χωρίς να φανεί ότι είναι δική μου απόφαση. Η αρθρογράφος υπερασπίστηκε σθεναρά το κείμενό της, αλλά αποδέχτηκε την ήττα και...ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Έτσι νόμιζα.
Μόλις τελειώσαμε με πλησίασε και με ύφος συγκαταβατικό μου είπε: "Μα πώς τα καταφέρατε έτσι; Πώς το μαγειρέψατε; Ακόμα κι εγώ σας θαύμασα!"
Δεν τόλμησα να απαντήσω, αλλά ένιωθα σαν μαθήτρια που την έπιασε να αντιγράφει ένας επιεικής και συγκαταβατικός δάσκαλος.

Ξεχαρβαλώνοντας την εκπαίδευση και την παιδεία

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας το μόνο φρούτο που δεν φύεται είναι η αξιολόγηση. Αυτοαξιολόγηση, αυστηρή, ελαστική, για το θεαθήναι ή για την ουσία, αξιολόγηση πάντως δεν υπάρχει. Παρουσιάζω αποτελέσματα αυτής της απουσίας και όχι μόνο.
Στο μεγάλο ιδιωτικό σχολείο της Υδατούπολης η Γ΄ Λυκείου διδάσκεται 2 ώρες το χρόνο (ναι, το χρόνο) Νεοελληνική Γραμματεία, δύο ώρες Κοινωνιολογία, δύο ώρες Επιτάφιο, γενικώς δύο ώρες το χρόνο τα μαθήματα γενικής παιδείας. Τις ώρες που ...κερδίζουν τις αφιερώνουν στην αποστήθιση κατεβατών για τη Γλώσσα, στην οποία αφιερώνουν 4-5 ώρες, στα Αρχαία, στα Μαθηματικά κοκ.
Κι όταν ο διδάσκων της Γλώσσας βρίσκει πως ο μαθητής δεν χρησιμοποίησε το σημείο 4γ2 του φυλλαδίου με τις έτοιμες απαντήσεις, σημειώνει: "Λείπει το 4γ2 στο α΄ ερώτημα".

Κι αν στην Υδατούπολη συμβαίνουν αυτά τα νόμιμα, το ίδιο συμβαίνει και σε σχολείο του Κεράτιου Κόλπου, στο οποίο ο διδάσκων επίσης διδάσκει Γλώσσα αντί Επιταφίου και Νεοελληνικής Γραμματείας και διορθώνοντας τα μαθητικά δοκίμια στη Γλώσσα ακουμπά το στιλό του μία φορά σε κάθε τετράδιο, για να βάλει ένα βαθμό.
Δεν διορθώνει τίποτε, δεν δικαιολογεί το βαθμό, δεν επισημαίνει τα λάθη ή τις αδυναμίες των μαθητών.
-Δεν είμαι υποχρεωμένος, λέει, ούτε να διορθώνω λάθη ούτε να δικαιολογώ το βαθμό που βάζω.

Να τους χαίρεστε!!