Ο "εθνικός" ποιητής

Στα νιάτα μας κακοπάθαμε ως μαθητές κυρίως από την ημιμάθεια ή και από την ανελεύθερη στάση ορισμένων διδασκόντων οι οποίοι αγωνίζονταν υπέρ βωμών και εστιών ...εναντίον μας. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και η Σουβλίτσα. Έτσι την είχαμε ονομάσει, επειδή θύμιζε την πρωταγωνίστρια ενός παιδικού προγράμματος της τότε τηλεόρασης.
Γλοιώδης, υποτακτική προς το λυκειάρχη, πατριώτισσα υπέρ το δέον και από συνήθεια αντικομμουνίστρια. Είχε, βλέπετε, και σύζυγο από τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Κάποτε δίδασκε Ελεύθερους Πολιορκημένους. Δε δίδασκε ακριβώς. Μάλλον προσπαθούσε να μας κάνει να μισήσουμε τον κόντε Διονύσιο. Ο εθνικός μας ποιητής μία, ο εθνικός μας ποιητής δύο κοκ. Όσο όμως κι αν προσπαθούσε, η ομορφιά του ποιήματος δεν αμαυρωνόταν. Σήκωσα λοιπόν το χέρι μου, κατ' εξαίρεση στη συνειδητή αποχή μου από το μάθημά της, και τη ρώτησα γιατί επιμένει στο εθνικός την ώρα που το ποίημα είναι τόσο όμορφο από καθαρά καλλιτεχνική πλευρά. Ας ξεχάσουμε τον εθνικό ποιητή και ας απολαύσουμε τον ποιητή Σολωμό.
Η απάντησή της ήταν αυστηρή και ταυτόχρονα ενδεικτική βαθέος πανικού:
-Ο ποιητής, Μιχ..., είναι ο εθνικός μας ποιητής. Δε θα σε αφήσω να τον παρουσιάσεις σαν κομμουνιστή.

Τόσα ήξερε, τόσα μπορούσε, τόσα καταλάβαινε.