Η ντροπή για την καταγωγή μας και το παράπονο του πατέρα

Ο φίλος είναι μετανάστης στην Ελλάδα, ζει πολλά χρόνια εδώ και τα παιδιά του γεννήθηκαν εδώ και

Αργυρόκαστρο, η πατρίδα του Ι. Καποδίστρια

μεγάλωσαν εδώ. Είναι ένας πολύ άξιος σε όλα του επαγγελματίας, φτωχός αλλά χωρίς καμιά διάθεση να εκμεταλλευτεί τον πελάτη που μπάινει στο μαγαζί του. Το παιδί του με πολλές θυσίες του ίδιου και της συζυγου του μπήκε σε πανεπιστημιακή σχολή της επαρχίας. Πληρώνει λοιπόν αγόγγυστα έξοδα διαμονής, διατροφής και γενικότερα τα έξοδα για να είναι το παιδί του χωρίς καμιά έλλειψη, ώστε να σπουδάσει όπως δεν κατάφερε ο ίδιος και η γυναίκα του.
Πήγε λοιπόν στην επαρχιακή πόλη, να καμαρώσει το παιδί του στον τόπο σπουδών του. Εκείνο τρομοκρατημένο τού απαγόρευσε να κυκλοφορήσει στην πόλη, να συναναστρέφεται τους συμφοιτητές του και κυρίως να μιλάει αλβανικά. Γιατί το παιδί του ντρέπεται που είναι Αλβανάκι και μάλλον το έχει κρύψει από τους συμφοιτητές του.
Ο φτωχός εργαζόμενος κλαίγοντας παραπονιέται στο φίλο του και ρωτά αν έχει κάνει κάτι για το οποίο ντρέπεται το παιδί του.
Πιτσιρικα, πρέπει να μάθεις να τιμάς τους γονείς σου ιδίως αν κάνουν τόσες θυσίες για σένα. Πρέπει ακόμη να μάθεις να τιμάς την πατρίδα σου, την καταγωγή σου και να είσαι υπερήφανος/η γι' αυτήν. Δεν είναι ντροπή να είσαι Αλβανός ή Βούλγαρος ή Τούρκος. Ούτε είναι λόγος περηφάνιας και έπαρσης η εθνική καταγωγή του καθενός μας.
Καθένας από εμάς χρειάζεται να πετυχαίνει στη ζωή του σπουδαία έργα με τον κόπο του. Για αυτά μπορεί να είναι περήφανος. Και για τους γονείς που με στερήσεις και αγωνίες μάς μεγάλωσαν και μας σπούδασαν.

Διδάσκοντας Φιλοσοφία

Η κατανομή του προγράμματος του σχολείου στο οποίο διδάσκω φέτος είχε ετοιμαστεί, όταν πήγα, και προέβλεπε για αυτόν που θα ερχόταν Φιλοσοφία Κατεύθυνσης στη Β΄ Λυκείου.
Όσοι δεν έχετε δει το βιβλίο, θα σας πω ότι είναι φλύαρο, γενικόλογο, γεμάτο λεπτομέρειες, αλλά επίσης ότι έχει υπέροχα παραθέματα και πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία. Κράτησα λοιπόν για μένα τη βιβλιογραφία, για τους μαθητές μου τα παραθέματα και προσάρμοσα το μάθημα έτσι, ώστε οι μαθητές να ενδιαφέρονται για το μάθημα, να εκφράζονται σε αυτό και να νιώθουν πολύ όμορφα. Αυτό το έχουν δηλώσει πολλές φορές, χωρίς να ερωτηθούν από μένα.
Αυτήν την εβδομάδα κάνοντας έναν απολογισμό της διδασκαλίας μου είπα στους μαθητές μου το παράπονο πως δεν θα θυμούνται στοιχειώδη δεδομένα, όπως τη διαίρεση της φιλοσοφίας σε κλάδους. Τους ρώτησα στη συνέχεια να μου πουν τι έμαθαν από τη φιλοσοφία.
Οι απαντήσεις τους περίπου ήταν:
-Μάθαμε την αλληλεγγύη.
-Μάθαμε τη δικαιοσύνη.
-Μάθαμε τη φιλία.
-Μάθαμε το σεβασμό.
-Μάθαμε την αξιοπρέπεια, είπε ο Δημήτρης.

Μετά από αυτές τις απαντήσεις θαρρώ πως δεν πήγε άσχημα η φετινή διδασκαλία της φιλοσοφίας, αν και οι μαθητές μου δεν ξέρουν την "Κριτική του Καθαρού Λόγου".

Είμαι σπουδαίος φιλόλογος εγώ!

Λοιπόν, θα σας μιλήσω για μένα.
Εγώ είμαι φιλόλογος! Μέχρι πέρυσι φοβόμουν να διδάξω στην Τρίτη Λυκείου. Μέχρι πέρυσι δήλωνα πως δεν μπορώ, δεν έχω τα προσόντα να διδάξω Γλώσσα στην Τρίτη Λυκείου. Πήγα σε ένα σχολείο και σε δυο μήνες είχα καταφέρει να συγκληθεί σχολική επιτροπή, για να συζητηθεί η περίπτωσή μου.
Εγώ είμαι αυστηρός! Τιμωρώ με αποβολές όσους μαθητές συλλαμβάνονται να καπνίζουν στην αυλή.
Εγώ είμαι αυστηρός! Τιμωρώ με ποινολόγιο το μαθητή που αφήνει την τσάντα έξω από την πόρτα της τάξης, γιατί η τάξη είναι κλειδωμένη.
Εγώ είμαι ευέλικτος και δημοσιοσχεσίτης! Με τους δεξιούς εθνικόφρων, με τους αριστερούς σταλινικός, με τους πασόκους Διαμαντοπουλικός, με τους Χρυσαυγίτες ειλικρινώς αδελφός!
Έχω γλώσσα τρία μέτρα! Για το καλό μου!
Έχω μέση αιλουροειδούς! Για την ανέλιξή μου!
Έχω γνώσεις πολλές και εκλεκτές! Τις κρατώ για τον εαυτό μου!
Έχω βοηθήματα πολλά! Τα φωτοτυπώ για τους μαθητές μου! (Σαββάλα ακούς;)

Έχω ταλέντο στη διόρθωση των εκθέσεων! Σε κάθε έκθεση βάζω ένα από τα εξής εκτενή σχόλια: Α ή Β ή Γ. Τα λέει όλα ένας τέτοιος βαθμός! Γιατί είναι από μένα!
Δεν κάνω καμιά διόρθωση! Γιατί είναι αυτονόητα τα λάθη των εκθέσεων!
Έχω σχόλια δηλητηριώδη για τους συναδέλφους μου! Αλλά μόνο πίσω από την πλάτη τους! Για να μην με αδικήσουν με δικά τους σχόλια!
Βάζω αυστηρούς βαθμούς! Γιατί κανείς δεν ξέρει όσα ξέρω εγώ!
Δίνω απαντήσεις από τα βοηθήματα! Γιατί είμαι εκλεκτός!

Είμαι ο ένας, ο μοναδικός, ο γλοιώδης, ο τρανός, ο εθνικός σταρ!
Δοξάστε με, καλέ!

Το μαγείρεμα

Η τάξη αυτή ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω γνωρίσει. Μια μικρή παρέα κοριτσιών σε ένα ΤΕΕ, στο τμήμα πληροφορικής. Η μια καλύτερη από την άλλη, όλες απόφοιτες γενικού λυκείου και γι' αυτές το ΤΕΕ ήταν σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Σ' αυτή την τάξη ένιωθα ότι έχω να κάνω με φοιτήτριες πανεπιστημίου. Υψηλότατο επίπεδο, μεγάλο ενδιαφέρον για το μάθημα, ωριμότητα, δημιουργικότητα. Είπαμε να βγάλουμε ένα περιοδικό. Τότε δεν ήξερα σχεδόν τίποτα από υπολογιστές, μόνο να μπαίνω στο ίντερνετ και να γράφω κουτσά στραβά στο Word ήξερα. Βασίστηκα λοιπόν σ' αυτές, ό,τι ζητούσα το πετύχαιναν με ευκολία: σύνταξη κειμένων, ιδέες, επιλογή εικόνων, σελιδοποίηση, εκτύπωση, αναζήτηση υλικού και πηγών. Καθόμασταν σε ώρες εκτός μαθημάτων και το χαιρόμασταν πολύ.
Μια από τις μαθήτριες, ένα ιδιαίτερα προικισμένο πλάσμα, αλλά και πολύ σκληρό καρύδι, όταν την είχα στο λύκειο, μας έφερε ένα άρθρο για τα ναρκωτικά, που δεν μου άρεσε. Μίλαγε για διαχωρισμό μαλακών και σκληρών και είχα την αίσθηση ότι θα μπορούσε και να θεωρηθεί...επιρρεπές στην κουλτούρα της ανοχής, με την οποία διαφωνούσα και διαφωνώ απόλυτα.
Δεν είχα εγώ όμως την αρχισυνταξία, τις είχα αφήσει να αποφασίζουν ως συντακτική ομάδα και δεν ήθελα σ' αυτά τα παιδιά να εφαρμόσω το "αποφασίζομεν και διατάσσομεν".
Στην επόμενη λοιπόν σύσκεψη, έβαλα τα δυνατά μου και κατάφερα πολύ τεχνηέντως να κριθεί το άρθρο μη δημοσιεύσιμο, χωρίς να φανεί ότι είναι δική μου απόφαση. Η αρθρογράφος υπερασπίστηκε σθεναρά το κείμενό της, αλλά αποδέχτηκε την ήττα και...ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Έτσι νόμιζα.
Μόλις τελειώσαμε με πλησίασε και με ύφος συγκαταβατικό μου είπε: "Μα πώς τα καταφέρατε έτσι; Πώς το μαγειρέψατε; Ακόμα κι εγώ σας θαύμασα!"
Δεν τόλμησα να απαντήσω, αλλά ένιωθα σαν μαθήτρια που την έπιασε να αντιγράφει ένας επιεικής και συγκαταβατικός δάσκαλος.

Ξεχαρβαλώνοντας την εκπαίδευση και την παιδεία

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας το μόνο φρούτο που δεν φύεται είναι η αξιολόγηση. Αυτοαξιολόγηση, αυστηρή, ελαστική, για το θεαθήναι ή για την ουσία, αξιολόγηση πάντως δεν υπάρχει. Παρουσιάζω αποτελέσματα αυτής της απουσίας και όχι μόνο.
Στο μεγάλο ιδιωτικό σχολείο της Υδατούπολης η Γ΄ Λυκείου διδάσκεται 2 ώρες το χρόνο (ναι, το χρόνο) Νεοελληνική Γραμματεία, δύο ώρες Κοινωνιολογία, δύο ώρες Επιτάφιο, γενικώς δύο ώρες το χρόνο τα μαθήματα γενικής παιδείας. Τις ώρες που ...κερδίζουν τις αφιερώνουν στην αποστήθιση κατεβατών για τη Γλώσσα, στην οποία αφιερώνουν 4-5 ώρες, στα Αρχαία, στα Μαθηματικά κοκ.
Κι όταν ο διδάσκων της Γλώσσας βρίσκει πως ο μαθητής δεν χρησιμοποίησε το σημείο 4γ2 του φυλλαδίου με τις έτοιμες απαντήσεις, σημειώνει: "Λείπει το 4γ2 στο α΄ ερώτημα".

Κι αν στην Υδατούπολη συμβαίνουν αυτά τα νόμιμα, το ίδιο συμβαίνει και σε σχολείο του Κεράτιου Κόλπου, στο οποίο ο διδάσκων επίσης διδάσκει Γλώσσα αντί Επιταφίου και Νεοελληνικής Γραμματείας και διορθώνοντας τα μαθητικά δοκίμια στη Γλώσσα ακουμπά το στιλό του μία φορά σε κάθε τετράδιο, για να βάλει ένα βαθμό.
Δεν διορθώνει τίποτε, δεν δικαιολογεί το βαθμό, δεν επισημαίνει τα λάθη ή τις αδυναμίες των μαθητών.
-Δεν είμαι υποχρεωμένος, λέει, ούτε να διορθώνω λάθη ούτε να δικαιολογώ το βαθμό που βάζω.

Να τους χαίρεστε!!

Σάμαλι, κοκ, πασατέμπος και μάθημα της ώρας

Ο νέος σε ηλικία καθηγητής μπήκε για πρώτη φορά με πολλή διάθεση για δουλειά σε μια τάξη ενός λυκείου της επαρχίας (μιας μακρινής και άγνωστης επαρχίας κάπου στην Άγρια Δύση, μακριά από μας). Μπαίνοντας, τα πόδια του άνοιγαν δρόμο σε λοφίσκους από τσόφλια ηλιόσπορου. Στα χέρια των παιδιών είδε μεγάλες σακκούλες από αυτό το διασκεδαστικό σνακ και στη διάρκεια της παράδοσης, είχε τη μουσική υπόκρουση του τσίκι- τσίκι από τα σποράκια που μασούσαν κι έφτυναν οι μαθητές του. Επιστράτευσε όλο το χιούμορ του ο δυστυχής και τους είπε: "Μα, καλά, δεν φτάνει που στο σχολείο γίνεστε παπαγάλοι, τρώτε και την τροφή τους;" Ούτε το χιούμορ όμως τον έσωσε, ούτε η εύλογη απαγόρευση να τρώνε σπόρους ή οτιδήποτε άλλο την ώρα του μαθήματος. Κι αυτό γιατί στο γραφείο που το ανέφερε του είπαν ότι δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει! Γιατί και τα παιδιά τελικά ξέρουν καλά πότε το σχολείο έχει μετατραπεί σε χώρο δημοσίων θεαμάτων και φέρνουν μαζί το κατιτίς τους για να τα απολαύσουν.

Η παγίδα της αριστείας

H Iωάννα ήταν άριστη μαθήτρια σε ένα λύκειο της Αθήνας. Σχεδόν 20 ήταν ο μέσος όρος της στο τέλος της χρονιάς στη Β΄και στην Α' λυκείου. Οι καθηγητές της την επαινούσαν, την καμάρωναν και την είχαν κορώνα στο κεφάλι τους. Η καημένη η Ιωάννα θα προτιμούσε να πεθάνει, παρά να τους απογοητεύσει και έτσι, στην Γ΄λυκείου, εξακολούθησε το ίδιο βιολί της αριστείας σε όλα. Διάβαζε μέρα-νύχτα, δεν κοιμόταν, δεν ξεκουραζόταν, πιάστηκε το χέρι της, την έτρωγε το άγχος, έρεψε από αδυναμία, αλλά εκεί, συνέχιζε να γράφει ασκήσεις για τα αρχαία και τα θρησκευτικά, ενώ πήγαινε θετική κατεύθυνση, και παράλληλα να ανταποκρίνεται στο βαρύ πρόγραμμα του φροντιστηρίου. Κανείς καθηγητής της δεν την έβλεπε με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, με το χέρι δεμένο, να της πει: "Μη γράφεις, ρε κορίτσι μου, ασκήσεις για το μάθημά μου! Μου αρκεί που παρακολουθείς με ενδιαφέρον και συμμετέχεις. Ξεκουράσου λίγο για να μαζέψεις δυνάμεις για τις πανελλήνιες."
Μόνο μια συμμαθήτριά της-από άλλο ανέκδοτο- που συνειδητά δεν αφιέρωσε ούτε πέντε λεπτά εκτός σχολείου σε μάθημα που δεν εξετάζοταν πανελλαδικά, αν και μέσα στην τάξη είχε υποδειγματική συμπεριφορά, της είπε: "Μην προσπαθείς να είσαι πάντα το καλό παιδί για όλους, κοίτα και τον εαυτό σου, θα καταρρεύσεις."
Δεν την άκουσε και κατέρρευσε στις πανελλήνιες. Την πήρε το ασθενοφόρο. Έδωσε τελικά στο τέλος, αλλά δεν πέρασε στη σχολή που ήθελε. Η άλλη, που έβγαλε πολύ χαμηλότερο απολυτήριο, πήγε στις εξετάσεις φρέσκια φρέσκια και ξεκούραστη και έγραψε τόσο καλά που μπήκε πρώτη στη σχολή της πρώτης της προτίμησης.
Ηθικό δίδαγμα: Το εκπαιδευτικό σύστημα τσακίζει τα καλύτερα παιδιά, αν του το επιτρέψουν.